የፈረሰችው ኢየሩሳሌም

የአሳፍ መዝሙር።

ኢየሩሳሌም ፈርሳለች፣ ሬሳዎቹ ሳይቀበሩ ለወፎች ምግብ ሆነዋል፣ ጎረቤቶችም በዚህ ይደሰታሉ። ጸሎቱ በአንድ ትንፋሽ ከአብ ይቅርታንና በቀልን ይለምናል፤ ክርክሩም በአደባባይ ነው፤ አሕዛብ «አምላካቸው ወዴት ሄደ?» ይላሉ።

ምዕራፍ 79።

አባታችን ሆይ፣ አሕዛብ ርስትህን ወረሩ፤ ቅዱስ ቤተ መቅደስህን አረከሱ፤ ኢየሩሳሌምንም ፍርስራሽ አደረጓት።

የባሪያዎችህን ሬሳ ለሰማይ ወፎች ምግብ አድርገው ሰጡ፤ የቅዱሳንህን ሥጋ ለምድር አራዊት ሰጡ። ደማቸውን እንደ ውሃ በኢየሩሳሌም ዙሪያ ሁሉ አፈሰሱ፤ የሚቀብራቸውም አልነበረም። ለጎረቤቶቻችን መሳለቂያ ሆንን፤ በዙሪያችን ላሉት መዘበቻና መቀለጃ ሆንን።

እስከ መቼ ነው፣ አባታችን? ለዘላለም ትቈጣለህን? ቅናትህስ እንደ እሳት ይቃጠላልን? ቍጣህን አንተን በማያውቁ አሕዛብ ላይ፣ ስምህንም በማይጠሩ መንግሥታት ላይ አፍስስ። ያዕቆብን በልተውታልና፤ መኖሪያውንም አውድመዋል። የቀድሞ አባቶቻችንን ኀጢአት አትቍጠርብን፤ እጅግ ዝቅ ተደርገናልና ርኅራኄህ ፈጥኖ ይቀበለን።

አባታችን ሆይ፣ አንተ የምታድነን፣ ስለ ስምህ ክብር እርዳን፤ አድነን፤ ስለ ስምህም ብለህ ኀጢአታችንን ሸፍንልን። አሕዛብ፣ “አምላካቸው ወዴት አለ?” ለምን ይላሉ? የፈሰሰውን የባሪያዎችህን ደም በቀል እንደምትመልስ በዐይናችን ፊት በአሕዛብ መካከል ይታወቅ። የእስረኛው ልቅሶ ወደ ፊትህ ይድረስ፤ በክንድህ ታላቅነት ለሞት የተፈረደባቸውን ጠብቅ።

ለጎረቤቶቻችን በተሳለቁብህ ስላቅ ፈንታ፣ ሰባት እጥፍ አድርገህ በእቅፋቸው ብድራትን መልስላቸው፣ ጌታ አባታችን ሆይ። እኛም ሕዝብህ፣ የማሰማሪያህ በጎች፣ ለዘላለም እናመሰግንሃለን፤ ከትውልድ እስከ ትውልድ ምስጋናህን እንናገራለን።