مزامیر 52

52 ¹چرا به بدی فخر می‌کنی، ای مردِ زورمند؟ محبتِ پایدارِ پدر ما تمامِ روز پایدار است.

²زبانت نابودی را تدبیر می‌کند، همچون تیغی تیز، ای حیله‌گر. ³تو بدی را بیش از نیکی دوست می‌داری، و دروغ را بیش از گفتنِ آنچه راست است. سِلاه.

⁴تو هر کلامِ بلعنده را دوست می‌داری، ای زبانِ فریبکار. ⁵اما پدر ما تو را تا به ابد فروخواهد ریخت؛ تو را برگرفته و از خیمه‌ات بیرون خواهد کشید؛ و ریشهٔ تو را از زمینِ زندگان برخواهد کَند. سِلاه.

⁶عادلان خواهند دید و خواهند ترسید؛ و بر او خواهند خندید و خواهند گفت: ⁷«بنگرید به آن مرد که پدر ما را پناهگاهِ خود نساخت، بلکه بر ثروتِ فراوانِ خود توکل کرد و با نابود ساختنِ دیگران نیرومند شد.» ⁸اما من همچون درختِ زیتونی سرسبزم در خانهٔ پدر ما؛ تا ابدالآباد بر محبتِ پایدارِ پدر ما توکل می‌کنم. ⁹تو را تا به ابد ستایش خواهم کرد به‌سببِ آنچه کرده‌ای؛ در حضورِ سرسپردگانت به نامِ تو امید خواهم بست، زیرا که نیکوست.