Abraham, Yari Ako

Ginpangayo sang aton Amay kay Abraham ang anak nga ginasandigan sang saad. Wala sing ginsiling si Abraham kay Sara, naglakat sang tatlo ka adlaw, kag ginsabat ang pamangkot ni Isaac parte sa karnero paagi sa pagsalig sa paghatag. Ginpahunong ang kutsilyo sa tunga sang hangin kag may nakita nga lalaki nga karnero sa sagwa.

Nagahambal ang aton Amay sa mga bersikulo 1–2, 11–12, 16–18

Kapitulo 22.

Sang ulihi nga tion, gintilawan sang aton Amay si Abraham. Nagsiling sia sa iya, “Abraham!” Nagsabat si Abraham, “Yari ako.”

Niyan nagsiling ang aton Amay, “Dalha ang imo anak, ang imo bugtong nga anak, nga imo ginahigugma—si Isaac. Magkadto ka sa duta sang Moria kag ihalad mo sia didto bilang halad nga sinunog sa isa sang mga bukid nga ipakilala ko sa imo.” ^a

Aga pa sang madason nga adlaw, ginsiyahan ni Abraham ang iya asno, gindala niya ang duha sang iya mga pamatan-on nga lalaki kag ang iya anak nga si Isaac, ginbahinbahin niya ang kahoy para sa halad nga sinunog, kag naglakat sia pakadto sa duog nga ginsiling sa iya sang aton Amay. Sang ikatlo nga adlaw, nagtangla si Abraham kag nakita niya ang duog sa malayo. Nagsiling sia sa iya mga pamatan-on nga lalaki, “Pabilin kamo diri upod sa asno. Ako kag ang bata magakadto didto, magasimba, kag magabalik sa inyo.” Ginkuha ni Abraham ang kahoy para sa halad nga sinunog kag ginpas-an niya ini sa iya anak nga si Isaac, samtang gindala niya mismo ang kalayo kag ang kutsilyo. Naglakat sila nga duha nga magkaupod. Nagsiling si Isaac sa iya amay nga si Abraham, “Amay ko?” Nagsabat si Abraham, “Yari ako, anak ko.” Nagsiling si Isaac, “Yari ang kalayo kag ang kahoy, apang diin bala ang karnero para sa halad nga sinunog?”

Nagsabat si Abraham, “Ang aton Amay mismo amo ang magaaman sang karnero para sa halad nga sinunog, anak ko.” Kag naglakat sila nga duha nga magkaupod. Sang nakaabot sila sa duog nga ginsiling sa iya sang aton Amay, ginhimo ni Abraham ang halaran, gin-areglo niya ang kahoy, gingapos niya ang iya anak nga si Isaac, kag ginbutang niya sia sa halaran sa ibabaw sang kahoy. Niyan gin-untay ni Abraham ang iya kamot kag ginkuha ang kutsilyo agud patyon ang iya anak.

Apang gintawag sia sang mensahero sang aton Amay halin sa langit, “Abraham! Abraham!” Nagsabat sia, “Yari ako.”

Nagsiling sia, “Indi mo pagtanduga ang bata. Indi ka maghimo sing bisan ano sa iya. Karon nahibaloan ko nga nagakahadlok ka sa akon, kay wala mo pagpunggi ang imo anak, ang imo bugtong nga anak, sa akon.”

Nagtangla si Abraham kag nakita niya ang isa ka karnero nga lalaki sa likod niya, nga nasangit ang mga sungay sa talungon. Nagkadto sia, ginkuha ang karnero, kag ginhalad ini bilang halad nga sinunog sa baylo sang iya anak. Gin-ngalanan ni Abraham ina nga duog nga “Ang Amay Magaaman,” nga buot silingon “ang aton Amay magaaman.” Tubtob sa sini nga adlaw ginasiling, “Sa iya bukid ini igaaman.” ^b

Gintawag sang mensahero sang aton Amay si Abraham halin sa langit sa ikaduha nga tion,

kag nagsiling, “Nagasumpa ako sa akon kaugalingon, nagasiling ang aton Amay: tungud nga ginhimo mo ini kag wala mo pagpunggi ang imo anak, ang imo bugtong nga anak, pakamaayohon ko gid ikaw kag padamuon ko gid ang imo kaliwatan pareho sang mga bituon sa langit kag sang balas sa baybayon. Panag-iyahan sang imo kaliwatan ang gawang sang iya mga kaaway, kag paagi sa imo kaliwatan pakamaayohon ang tanan nga mga katawohan sa duta, tungud nga nagtuman ka sa akon tingug.”

Nagbalik si Abraham sa iya mga pamatan-on nga lalaki, kag naglakat sila nga magkaupod pakadto sa Beerseba. Nag-estar si Abraham sa Beerseba.

Sang ulihi nga tion, ginsilingan si Abraham, “Si Milca man nag-anak sing mga lalaki para sa imo utod nga si Nahor: si Uz nga kamagulangan, si Buz nga iya utod, si Kemuel (ang amay ni Aram), si Quesed, si Hazo, si Pildas, si Jidlaf, kag si Betuel.” Si Betuel nangin amay ni Rebeca. Ini amo ang walo ka lalaki nga gin-anak ni Milca para kay Nahor, nga utod ni Abraham. Ang babayi nga sulugoon ni Nahor, nga ginngalanan kay Reuma, nag-anak man sing mga bata: si Teba, si Gaham, si Tahas, kag si Maaca.