Peymana Moabê

Peymaneke duyem li Moabê tê çêkirin, û her kes li wir radiweste: serok, jin, zarok, êzingvan, avkêş, û yên ku hê nehatine dinyayê. Metirsiya navkirî ew mirov e ku sondê dibihîze û dîsa jî bereketê dide xwe. Tiştên veşartî ji Bavê me re ne; tiştên eşkerekirî ji me re ne, ku em wan bikin.

Bavê me di ayetan de dipeyive 5–6

Beş 29.

Ev in gotinên peymana ku Bavê me li welatê Moabê li Mûsa emir kir ku bi Îsraêliyan re çêke, ji bilî peymana ku wî li Horêvê bi wan re çêkiribû. Mûsa gazî tevahiya Îsraêl kir û ji wan re got: We her tiştê ku Bavê me li welatê Misrê li ber çavên we li Firewn, li hemû xulamên wî û li tevahiya welatê wî kir, dît. Ceribandinên mezin ên ku we bi çavên xwe dîtin, ew nîşan û kerametên bi hêz. Lê heta îro Bavê me dilekî ku hûn fêm bikin, çavên ku hûn bibînin û guhên ku hûn bibihîzin nedane we.

“Min çil salan hûn di çolê de birin; cilên li ser we kevn nebûn, ne jî solên di lingên we de. We nan nexwar, şerab û vexwarinên tûj venexwarin, da ku hûn bizanibin ku ez Bavê we me.”

Gava hûn gihîştin vî cihî, Sîhonê padîşahê Heşbonê û Ogê padîşahê Başanê ji bo şer li dijî me derketin, lê me ew şikandin. Me welatê wan girt û ew wekî mîras da Rûbêniyan, Gadiyan û nîvê eşîra Manaşe. Gotinên vê peymanê biparêzin û pêk bînin, da ku hûn di her tiştê ku hûn dikin de serfiraz bibin. Îro hûn hemû li ber Bavê xwe rawestiyane: serokên eşîrên we, rihspî û karbidestên we, her mêrê Îsraêl, zarokên we yên biçûk, jinên we û biyaniyê ku di wargeha we de ye, ji yên ku êzingên we dişkênin heta yên ku ava we dikişînin, da ku hûn bikevin peymana Bavê xwe û sonda wî, ya ku Bavê we îro bi we re çêdike, da ku îro we ji xwe re bike gel û ew ji we re bibe Bav, çawa ku wî soz da we û ji bav û kalên we Îbrahîm, Îshaq û Aqûb re sond xwar. Ez vê peymana ku bi sondê hatiye girêdan ne tenê bi we re çêdikim, lê bi her kesê ku îro li vir bi me re li ber Bavê me rawestiyaye re jî, û bi her kesê ku îro li vir bi me re tune ye re jî. Hûn dizanin ka em li welatê Misrê çawa jiyan û çawa di nav wan miletan re derbas bûn ku hûn di nav wan re çûn. We tiştên wan ên kirêt û pûtên ji dar, kevir, zîv û zêr ên ku di nav wan de bûn, dîtin. Bila di nav we de tu kes—mêr, jin, malbat an eşîr—îro dilê xwe ji Bavê me nezivirîne, da ku here xizmeta xwedayên wan miletan bike; û bila di nav we de rehekî ku jehr û fêkiyê tal bide tune be, yê ku gotinên vê sondê dibihîze, lê di dilê xwe de xwe bextewar dihesibîne û dibêje, Ezê bi silametî bim, her çend ez li pey serhişkiya dilê xwe jî biçim—û erdê avdayî bi yê hişk re dimale. ^a Bavê me wê nexwaze wî bibexşîne; lê belê hêrs û xîretiya wî wê li hember wî mirovî gur bibe, her nifira ku di vê pirtûkê de hatiye nivîsîn wê li ser wî rûne, û Bavê me wê navê wî ji bin ezmanan jê bibe. Bavê me wê wî ji nav hemû eşîrên Îsraêl ji bo felaketê veqetîne, li gorî hemû nifirên peymanê yên ku di vê Pirtûka Şerîetê de hatine nivîsîn.

Nifşê paşê, zarokên we yên ku piştî we bên, û biyaniyê ku ji welatekî dûr were, wê belayên wî welatî û nexweşiyên ku Bavê me anîne ser wî bibînin. Kewkurt û xwê, tevahiya welat şewitî ye, nayê çandin, tiştekî şîn nake, tu giya lê şîn nabe, wekî wêraniya Sodom, Gomora, Adma û Seboyîmê ku Bavê me di hêrs û xezeba xwe de wêran kirin, hemû milet wê bipirsin, Bavê me çima ev yek bi vî welatî kir? Ev hêrsa mezin û gur çi ye?

Ewê bersiv bidin: Ji ber ku wan dev ji peymana Bavê me, Xwedayê bav û kalên wan berda, ya ku wî bi wan re çêkir gava wî ew ji welatê Misrê derxistin, û wan xizmeta xwedayên din kir û li ber wan çok danîn—xwedayên ku wan qet nas nekiribûn û wî ji wan re diyar nekiribûn. Loma hêrsa Bavê me li hember wî welatî gur bû, û wî her nifira ku di vê pirtûkê de hatiye nivîsîn anî ser wî. Û Bavê me ew bi hêrs, xezeb û qehreke mezin ji welatê wan ji kokê ve derxistin, û ew avêtin welatekî din, çawa ku îro ye.

Tiştên veşartî yên Bavê me ne, lê tiştên eşkerekirî heta hetayê yên me û yên zarokên me ne, da ku em hemû gotinên vê şerîetê bînin cih.