Îshaq gazî Esaw dike

Îshaq, kor û amade dibe ku bimire, Esaw dişîne ku jê re xwarinekê bîne. Rebeqa li Aqûb çermê bizinan dike da ku bereketê bidize, û Îshaq wê dide wî. Ji bo Esaw bereketeke duyem tuneye, tenê gotineke dijwar, û Aqûb divê ji bo jiyana xwe bireve.

Beş 27.

Gava Îshaq kal bû û çavên wî ewqas qels bûn ku nedidît, wî gazî Esawê kurê xwe yê mezin kir û got: “Lawo!” Wî bersiv da: “Ez li vir im.”

Îshaq got: “Binêre, ez kal bûme; ez roja mirina xwe nizanim. Îcar rabe, çekên xwe, tirkeş û kevanê xwe bigire, here çolê û ji bo min nêçîrekê bike. Paşê xwarineke xweş a ku ez jê hez dikim ji min re çêke û bîne ku ez bixwim, da ku berî ez bimirim, canê min te pîroz bike.”

Gava Îshaq bi kurê xwe Esaw re dipeyivî, Rebeqayê guhdarî dikir. Esaw derket çolê ku nêçîrê bike û bîne. Rebeqayê ji Aqûbê kurê xwe re got: “Min bihîst, bavê te ji Esawê birayê te re wiha digot: ‘Ji min re nêçîrê bîne û xwarineke xweş ji min re çêke ku ez bixwim, da ku berî ez bimirim, li ber Bavê me te pîroz bikim.’ Îcar, lawo, guh bide dengê min û tiştê ku ez ji te re dibêjim, tam wisa bike. Here nav keriyê û ji wir du karikên bizinan ên baş ji min re bîne, da ku ez ji bavê te re xwarineke xweş, wekî ku ew jê hez dike, çêkim. Paşê wê bibe ba bavê xwe ku bixwe, da ku berî ku bimire, te pîroz bike.”

Aqûb ji diya xwe Rebeqayê re got: “Binêre, birayê min Esaw mirovekî bipirç e, lê ez lûs im. Ka heke bavê min destê xwe li min bide? Ezê li ber wî wekî xapînokekî xuya bikim û li şûna bereketê, nifirê bînim serê xwe.”

Diya wî jê re got: “Lawo, bila nifira te bikeve ser min. Tenê guh bide dengê min: here, wan ji min re bîne.”

Bi vî awayî Aqûb çû, wî karik girtin û anîn ba diya xwe. Wê jî xwarina xweş a ku bavê wî jê hez dikir çêkir. Paşê Rebeqayê cilên Esawê kurê xwe yê mezin ên herî baş, ên ku li ba wê di malê de bûn, hildan û li Aqûbê kurê xwe yê biçûk kirin. Wê destên wî û stûyê wî yê lûs bi çermê karikê nixumandin. Paşê wê xwarina xweş û nanê ku çêkiribû dan destê kurê xwe Aqûb.

Aqûb çû ba bavê xwe û got: “Bavo!” Wî got: “Ez li vir im. Tu kî yî, lawo?”

Aqûb ji bavê xwe re got: “Ez Esaw im, nixuriyê te. Min wekî ku te ji min re gotibû kir. Ji kerema xwe rabe rûne û ji nêçîra min bixwe, da ku canê te min pîroz bike.”

Îshaq ji kurê xwe pirsî: “Lawo, te çawa ew ewqas zû dît?” Wî got: “Çimkî Bavê te serketin da min.”

Îshaq ji Aqûb re got: “Lawo, ji kerema xwe nêzîk were, da ku ez dest bidim te û bizanim, gelo tu bi rastî kurê min Esaw î an na.”

Aqûb nêzîkî bavê xwe Îshaq bû. Îshaq dest li wî da û wiha got: “Ev deng ê Aqûb e, lê ev dest yên Esaw in.” Îshaq ew nas nekir, ji ber ku destên Aqûb jî wekî yên Esawê birayê wî bi pirç bûn. Loma Îshaq ew pîroz kir. Wî pirsî: “Tu bi rastî kurê min Esaw î?” Û wî got: “Ez im.”

Îshaq got: “Nêçîra kurê min bîne ber min, da ku canê min te pîroz bike.” Aqûb ew anî ber wî û Îshaq xwar; wî şerab jî jê re anî û Îshaq vexwar.

Paşê bavê wî Îshaq jê re got: “Lawo, nêzîk were û min ramûse.” Îcar Aqûb nêzîk bû û ew ramûsa. Îshaq bêhna cilên wî stand, ew pîroz kir û got: “Va ye, bêhna kurê min wekî bêhna zeviyekê ye, ya ku Bavê me pîroz kiriye. Bila Bavê me xunava ezmanan bide te, û xêr û bereketa erdê, û genim û şeraba nû bi zêdebarî. Bila gel xizmeta te bikin û milet li ber te bikevin çokan. Li ser birayên xwe serwer be û bila kurên diya te li ber te bikevin çokan. Nifirlêkirî bin hemû yên ku nifirê li te dikin, û pîroz bin hemû yên ku te pîroz dikin.”

Gava Îshaq pîrozkirina Aqûb qedand û Aqûb hê nû ji ber bavê xwe Îshaq derket, birayê wî Esaw ji nêçîrê vegeriya. Wî jî xwarineke xweş çêkir, anî ba bavê xwe û ji bavê xwe re got: “Bila bavê min rabe û ji nêçîra kurê xwe bixwe, da ku canê te min pîroz bike.”

Bavê wî Îshaq jê pirsî: “Tu kî yî?” Wî got: “Ez kurê te, nixuriyê te Esaw im.”

Îshaq bi tundî lerizî û got: “Îcar ew kî bû yê ku nêçîr kir û ji min re anî? Berî ku tu bêyî, min hemû xwar û min ew pîroz kir. Belê, wê pîroz be!”

Gava Esaw gotinên bavê xwe bihîstin, bi dengekî gelekî bilind û bi kul qîriya û ji bavê xwe re got: “Bavo, min jî pîroz bike!”

Îshaq got: “Birayê te bi xapandinê hat û bereketa te ji te stand.”

Esaw got: “Ma ne bi rastî navê wî Aqûb e? Wî du caran ez xapandim: wî mafê min ê nixurîtiyê stand û niha jî bereketa min stand.” Paşê wî pirsî: “Ma te tu bereket ji bo min neveqetandiye?”

Îshaq bersiv da Esaw: “Binêre, min ew kiriye xweyê te, min hemû birayên wî wekî xulam dane wî û min ew bi genim û şeraba nû têr kiriye. Îcar, lawo, ez dikarim ji bo te çi bikim?”

Esaw ji bavê xwe re got: “Bavo, ma tenê yek bereket te heye? Bavo, min jî pîroz bike!” Esaw bi dengekî bilind giriya.

Paşê bavê wî Îshaq bersiv da û jê re got: “Va ye, warê te wê dûrî xêr û bereketa erdê be, û dûrî xunava ezmanan a li jor. Bi şûrê xwe tê bijî û tê xulamiya birayê xwe bikî. Lê gava tu bêhedar bibî, tê nîrê wî ji stûyê xwe bişikênî.”

Ji ber bereketa ku bavê wî dabû Aqûb, Esaw kîna Aqûb di dilê xwe de girt û ji xwe re got: “Rojên şîna bavê min nêzîk in; wê gavê ezê birayê xwe Aqûb bikujim.”

Gava gotinên Esawê kurê wê yê mezin ji Rebeqayê re hatin gotin, wê şand pey Aqûbê kurê xwe yê biçûk û jê re got: “Birayê te Esaw derbarê te de xwe teselî dike: niyeta wî ew e ku te bikuje. Niha lawo, guh bide dengê min: rabe, bireve ba Lavanê birayê min li Heranê. Demekê li ba wî bimîne, heta ku xezeba birayê te hênik bibe, heta ku hêrsa birayê te ji te vegere û tiştê ku te jê re kiriye ji bîr bike. Paşê ezê bişînim û te ji wir vegerînim. Çima ez di rojekê de herduyan jî winda bikim?”

Rebeqayê ji Îshaq re got: “Ji ber van jinên Hît dilê min ji jiyana min dixele. Heke Aqûb ji keçên Hît, ji keçên vî welatî jinekê bîne, çima ez bijîm?”