Li ber Gola Taberiyayê

Dîsa li masîgiriyê û tiştek negirtine, ew bi gotina xerîbekî sed û pêncî û sê masiyan dikişînin û dibînin ku taşte jixwe tê çêkirin. Li ber agirekî komirê yê din, Îsa sê caran ji Petrûs dipirse ka ji wî hez dike, pêz dide wî ku têr bike, û bi eşkereyî jê re dibêje: li pey min were.

Beş 21.

Paşê Îsa dîsa li ber Gola Taberiyayê xwe nîşanî şagirtan da. Wî bi vî awayî xwe nîşan da: Şimûn Petrûs, Tomasê ku jê re Cêwî dihat gotin, Natanaelê ji Qanaya Celîlê, kurên Zebedî û du şagirtên din bi hev re bûn. Şimûn Petrûs ji wan re got: “Ez diçim masîgiriyê.” Wan got: “Emê jî bi te re bên.” Loma ew derketin û li qeyikê siwar bûn, lê wê şevê wan tiştek negirt.

Bi berbangê re Îsa li ber qeraxê sekinî, lê şagirtan nizanibû ku ew Îsa ye.

Îsa ji wan re got: “Zarokno, masiyên we hene?” Wan bersiv da wî: “Na.”

Wî ji wan re got: “Torê bavêjin aliyê rastê yê qeyikê, hûnê masiyan bibînin.” Loma wan tor avêt, lê ji ber pirbûna masiyan êdî nikaribûn wê bikişînin.

Şagirtê ku Îsa jê hez dikir ji Petrûs re got: “Ev Xudan e!” Gava Şimûn Petrûs bihîst ku ew Xudan e, wî kirasê xwe li xwe pêça (çimkî ji bo karkirinê wî ew ji xwe kiribû) û xwe avêt golê. Şagirtên din bi qeyikê hatin û tora tijî masî dikişandin, çimkî ew ji bejê dûr nebûn, tenê nêzîkî sed gavan dûr bûn. Gava ew daketin bejê, wan agirekî komirê dît ku masî li ser bûn, û nan jî hebû.

Îsa ji wan re got: “Ji wan masiyên ku we nû girtine hinekan bînin.”

Loma Şimûn Petrûs hilkişiya qeyikê û tor kişand bejê. Ew bi sed û pêncî û sê masiyên mezin tije bû; tevî ku ewqas zêde bûn jî, tor neçiriya.

Îsa ji wan re got: “Werin, taştê bixwin.” Ji şagirtan tu kes newêrîbû jê bipirse: “Tu kî yî?” Çimkî wan dizanibû ku ew Xudan e.

Îsa hat, nan hilda û da wan, masî jî bi heman awayî da wan. Ev êdî cara sêyemîn bû ku Îsa, piştî ku ji nav miriyan hatibû rakirin, xwe nîşanî şagirtan da.

Piştî ku wan taştê xwar, Îsa ji Şimûn Petrûs pirsî: “Şimûnê kurê Yûhenna, tu bi hemû dilê xwe ji min hez dikî, ji van zêdetir?” Wî bersiv da: “Belê, ya Xudan, tu dizanî ku ez wek hevalekî ji te hez dikim.” Îsa jê re got: “Berxên min biçêrîne.”

Îsa cara duyemîn jê pirsî: “Şimûnê kurê Yûhenna, tu bi hemû dilê xwe ji min hez dikî?” Wî bersiv da: “Belê, ya Xudan, tu dizanî ku ez wek hevalekî ji te hez dikim.” Îsa got: “Li miyên min xwedî derkeve.”

Îsa cara sêyemîn jê re got: “Şimûnê kurê Yûhenna, tu wek hevalekî ji min hez dikî?” Petrûs xemgîn bû ku Îsa cara sêyemîn jê pirsî: “Tu wek hevalekî ji min hez dikî?” û wî got: “Ya Xudan, tu her tiştî dizanî; tu dizanî ku ez wek hevalekî ji te hez dikim.” Îsa jê re got: “Miyên min biçêrîne.”

“Bi rastî, bi rastî ez ji te re dibêjim: Gava tu ciwan bûyî, te kincên xwe bi xwe li xwe dikirin û tu diçûyî ku derê te dixwest; lê gava tu kal bibî, tê destên xwe dirêj bikî û yekî din wê kincan li te bike û te bibe cihê ku tu naxwazî biçî.” Îsa ev got, da ku nîşan bide ka Petrûs wê bi çi cure mirinê Bavê me birûmet bike. Paşê wî jê re got: “Li pey min were.”

Petrûs zivirî û dît ku şagirtê ku Îsa jê hez dikir li pey wan tê. Ew şagirtê ku di şîvê de xwe dabû ser sînga Îsa û pirsîbû: “Ya Xudan, kî wê te bide dest?” Gava Petrûs ew dît, wî ji Îsa re got: “Ya Xudan, rewşa vî mêrî wê çawa be?”

Îsa jê re got: “Heke ez bixwazim ku ew heta ku ez bêm bimîne, ev ji te re çi ye? Tu li pey min were.” Loma ev gotin di nav xwişk û birayan de belav bû ku ew şagirt wê nemire. Lê Îsa jê re negotibû ku ew wê nemire, lê belê gotibû: “Heke ez bixwazim ku ew heta ku ez bêm bimîne, ev ji te re çi ye?”

Ev ew şagirt e ku li ser van tiştan şahidiyê dike û wî ew nivîsandine; em dizanin ku şahidiya wî rast e. Îsa gelek tiştên din jî kirin. Heke her yek ji wan bihata nivîsandin, ez nafikirim ku dinya bi xwe jî karibûya pirtûkên ku dê bihatana nivîsandin bihewîne. ^a