Kevir Hat Gêrkirin

Meryem dibîne ku kevir ji ser gorê rakirî ye û wî bi baxçevan şaş dike heta ku ew navê wê dibêje. Ew wê dişîne bi peyama ku ew hildikişe ba Bavê min û Bavê we. Ew Ruhê Pîroz li ser şagirtên ku derî li wan girtî bûn difûrîne û dihêle ku Tûma birînan bidestîne.

Beş 20.

Di roja yekem a hefteyê de, berbanga sibê, dema ku hê tarî bû, Meryema Mejdelanî gihîşt gorê û dît ku kevir ji ser gorê rakirî ye. Loma ew bi lez çû ba Şimûn Petrûs û şagirtê din, yê ku Îsa jê hez dikir, û ji wan re got: “Wan Xudan ji gorê biriye û em nizanin wan ew li ku daniye.”

Loma Petrûs û şagirtê din derketin û ber bi gorê ve çûn. Herdu bi hev re dibeziyan, lê şagirtê din ji Petrûs zûtir çû û berê ew gihîşt gorê. Û wî xwe tewand û dît ku cawên kitan li wir danî ne, lê ew neket hundir. Şimûn Petrûs jî, ku li pey wî dihat, gihîşt wir, ket nav gorê û dît ku cawên kitan li wir danîbûn, û ew cawê ku li serê wî bû, ku ne bi cawên kitan re danî bû, lê cuda li cihekî qatkirî bû. Paşê şagirtê din ê ku berê gihîştibû gorê, ew jî ket hundir; wî dît û bawerî anî. Çimkî wan heta wê gavê wateya Nivîsa Pîroz fêm nekiribû, ku divê ew ji miriyan rabe.

Paşê şagirt vegeriyan malên xwe. Lê Meryem li derveyî gorê sekinîbû û digiriya. Gava ku digiriya, wê xwe tewand ku li hundirê gorê binêre.

Bavê Min û Bavê We

Wê du milyaketên bi cilên spî dîtin ku li cihê ku bedena Îsa lê dirêjkirî bû rûniştibûn, yek li aliyê serî û yek li aliyê lingan. Wan jê pirsî: “Jinê, tu çima digirî?” Wê lê vegerand: “Wan Xudanê min biriye û ez nizanim wan ew li ku daniye.”

Gava wê ev got, ew zivirî û dît ku Îsa li wir sekinî ye, lê nizanibû ku ew Îsa ye.

Îsa jê re got: “Jinê, tu çima digirî? Tu li kê digerî?” Wê ew baxçevan hesiband û got: “Ezbenî, heke te ew biriye, ji min re bibêje te ew li ku daniye, ezê wî bibim.”

Îsa jê re got: “Meryem.” Wê berê xwe da wî û bi aramî jê re got: “Rabbûnî!” (ku wateya wê Mamoste ye).

Îsa jê re got: “Xwe bi min ve negire, çimkî ez hê hilnekişiyame ba Bav. Lê here ba birayên min û ji wan re bibêje: ‘Ez diçim jor, ba Bavê xwe û Bavê we.’” ^a

Meryema Mejdelanî çû û ji şagirtan re got: “Min Xudan dît,” û got ku wî ev tişt ji wê re gotine.

Aştî Bi We Re Be

Êvara wê rojê, roja pêşî ya hefteyê, gava ku deriyên cihê ku şagirt lê bûn ji tirsa serekên Cihûyan girtî bûn, Îsa hat, di nav wan de sekinî û got: “Aştî bi we re be.”

Piştî ku wî ev got, destên xwe û tenişta xwe nîşanî wan da. Gava şagirtan Xudan dît, ew şa bûn.

Îsa dîsa ji wan re got: “Aştî li we be. Çawa ku Bav ez şandime, ez jî we dişînim.” Piştî ku wî ev got, pif kir ser wan û ji wan re got: “Ruhê Pîroz bistînin. Heke hûn gunehên kesekî bibexişînin, ew tên bexişandin; heke hûn bexişandinê ji kesekî bigirin, ew jê tê girtin.”

Tuma Ne Bi Wan Re Bû

Îcar Tuma, yek ji Diwanzdehan, ku jê re Cêwî dihat gotin, gava Îsa hat, ne bi wan re bû. Şagirtên din jê re digotin: “Me Xudan dît!” Lê wî ji wan re got: “Heta ku ez şopa bizmaran di destên wî de nebînim, tiliya xwe nexim cihê bizmaran û destê xwe nexim tenişta wî, ezê tu caran bawer nekim.”

Piştî heşt rojan şagirtên wî dîsa li hundir bûn û Tuma jî bi wan re bû. Tevî ku derî girtî bûn jî, Îsa hat, di nav wan de sekinî û got: “Aştî bi we re be.” Piştre ji Tuma re got: “Tiliya xwe deyne vir û li destên min binêre. Destê xwe dirêj bike û bixe tenişta min. Êdî guman neke—bawer bike.”

Tuma lê vegerand û got: “Xudanê min û Xwedayê min!”

Îsa jê re got: “Ji ber ku te ez dîtim, te bawerî anî? Xwezî bi wan ên ku nedîtin, lê bawer dikin.”

Çima Ev Hatiye Nivîsandin

Îsa li pêş çavên şagirtên xwe gelek nîşanên din jî kirin, yên ku di vê pirtûkê de nehatine nivîsandin. Lê ev hatine nivîsandin, da ku hûn bawer bikin ku Îsa Mesîh e, Kurê Bavê me ye, û bi baweriyê bi navê wî jiyana we hebe.