Rûmeta Siyonê Bû Xwelî
Zêr tarî bûye, mîrên ku carekê ji berfê sipîtir bûn niha li kolanan nayên nasîn, dayikên birçî zarokên xwe dikelînin. Helbestvan pêxember û kahînên ku xwîna bêguneh rijandin sûcdar dike, û dibêje ku agirê ku bingehên Siyonê şewitand hêrsa Bavê me ya rijandî bû.
4 1Çawa zêr tarî bûye, çawa zêrê herî paqij guheriye! Kevirên pîroz li her goşeya kolanan belawela ketine. 2Zarokên hêja yên Siyonê, yên ku carekê bi qasî giraniya xwe bi zêrê zelal hêja bûn, çawa niha wek firaxên ji herî, karê destên cerkerekî, têne hesibandin! 3Heta çeqel jî memik didin û cewikên xwe şîr didin, lê keça gelê min bêrehm bûye, wek hêştirmirîşkên li çolê. a a v3 Hêştirmirîşk li dinyaya kevnar bi terikandina hêk û cewikên xwe navdar bûn — gotineke pêşiyan ji bo bêrehmiya li hember zarokan. 4Zimanê zarokê şîrmij ji tîbûnê bi ezmanê devê wî ve dizeliqe; zarok ji bo nan dilorînin, lê tu kes perçeyek nade wan. 5Yên ku carekê bi xwarinên bi tam xwarin, niha li kolanan perîşan mane; yên ku bi cilên binefşî yên hêja mezin bûn, niha bi girên xweliyê ve digirin. 6Sûcê keça gelê min ji gunehê Sodomê mezintir e, ya ku di kêlîkekê de hat hilweşandin, bêyî ku destê mirovekî lê bikeve. 7Mîrên wê ji berfê paqijtir bûn, ji şîr sipîtir; bedenên wan ji mircanê sortir, teşeya wan wek yaqûtê şîn. 8Niha dîmenê wan ji dûkelê reştir e; li kolanan nayên nasîn. Çermê wan li ser hestiyên wan çilmisî; wek darê hişk bûye. 9Yên ku bi şûr hatin kuştin, rewşa wan ji yên ku bi birçîbûnê hatin kuştin çêtir bû, yên ku ji ber nebûna xwarina ji zeviyan, ji birçîbûnê perçiqîn û heliyan. 10Destên jinên dilrehm zarokên xwe kelandin; ew bûn xwarina wan gava keça gelê min hat hilweşandin. 11Bavê me hêrsa xwe bi tevahî derxist; xezeba xwe ya şewitî rijand û li Siyonê agirek pêxist ku bingehên wê xwar. 12Padîşahên dinyayê bawer nedikirin, ne jî tu kesê ku li ser rûyê erdê dijiya, ku dijmin an neyarek bikaribe têkeve deriyên Orşelîmê. 13Ev ji ber gunehên pêxemberên wê û sûcên kahînên wê bû, yên ku di nav wê de xwîna rastdaran rijandin. 14Ew kor li kolanan geriyan, bi xwînê gemarî bûn, wusa ku tu kes nikaribû destê xwe li cilên wan bide. 15“Dûr keve! Gemar!” mirov li wan diqîriyan. “Dûr keve! Dûr keve! Dest nedê!” Loma ew reviyan û geriyan, û di nav miletan de hat gotin: “Ew nikarin êdî li vir bimînin.” 16Rûyê Bavê me ew belav kirin; êdî li wan nanihêre. Tu rûmet ji kahînan re nehat nîşandan, tu kerem ji rihspiyan re. 17Çavên me ji li benda alîkariyê mayîna vala westiyan; ji bircên xwe me li hêviya miletekî ku nikaribû me rizgar bike bû. 18Wan gavên me dişopandin, wusa ku em nikaribûn li kolanên xwe bimeşin. Dawiya me nêzîk bû, rojên me hejmartî bûn, çimkî dawiya me hatibû. 19Yên ku li pey me diketin ji heloyên ezmên lezgîntir bûn; ew li ser çiyan li pey me ketin û li çolê li bendewariya me rûniştin. 20Hilma jiyana me bi xwe, yê meshkirî yê Bavê me, di çalên wan de hat girtin — ew yê ku me li ser wî got: “Di bin siya wî de, emê di nav miletan de bijîn.” b b v20 “Di bin siya wî de” wêneyeke Îbranî ya stargehê ye — jiyîna di bin siya padîşah de wateya jiyîna di bin parastina wî de bû. 21Şa bibe û kêfxweş bibe, keça Edomê, ya ku li welatê Ûsê dijî; lê kasa xezeba wî wê bê ba te jî — tu wê serxweş bibî û xwe tazî bikî. 22Cezayê te temam bû, keça Siyonê; ewê sirgûniya te dirêj neke. Lê sûcê te, keça Edomê, ewê ceza bike; ewê gunehên te eşkere bike.
