Lûqa 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹Di wan rojan de Qeyser Augustos emir da ku hemû dinyaya niştecî were tomarkirin. ^a a v1 “Hemû dinyaya niştecî” ji erdên Împeratoriya Romayê re tê gotin, ne ji tevahiya gerdûnê. ²Ev tomara pêşîn bû, gava ku Kûreyniyos waliyê Sûriyê bû. ³Her kes çû ku were tomarkirin, her yek çû bajarê xwe. ⁴Ûsiv jî ji Celîlê, ji bajarê Nasirayê, hilkişiya Cihûstanê, çû bajarê Dawid ê ku jê re Beytlehem tê gotin, çimkî ew ji mal û malbata Dawid bû, ⁵da ku bi Meryema dergîstiya xwe re were tomarkirin, ya ku bi zarok bû.

⁶Gava ku ew li wir bûn, dema wê hat ku ew bizê. ⁷Wê kurê xwe yê nixurî anî dinyayê, ew pêçan bi qundaxan û ew di êxurê de raza, çimkî di hewşê de ji wan re cih tunebû.

⁸Li wê herêmê şivan hebûn, ew li deştan diman û bi şev li ser keriyê xwe dinêrîn. ⁹Milyaketekî Bavê me li ber wan rawesta; rûmeta Bavê me li dor wan geş bû û tirseke mezin ket dilê wan. ¹⁰Milyaket ji wan re got: “Netirsin — ez ji we re mizgîniya şahiyeke mezin tînim, ji bo hemû gel: ¹¹Îro li bajarê Dawid, ji we re rizgarkarek çêbû — ew Mesîh Xudan e. ¹²Nîşana we ev e: hûnê zarokekî bibînin ku bi qundaxan hatiye pêçandin û di êxurê de raketiye.” ¹³Ji nişkê ve pê re, bi milyaket re, cemaeteke mezin a leşkerên ezmanî derket, ew Bavê me pesinandin û gotin:

¹⁴“Rûmet ji Bavê me re di bilindahiyan de, û li ser erdê aştî di nav ên ku ew ji wan razî ye de!” ^b b v14 Pesindana milyaketan rasterast navê Bavê me dibêje — rûmeta Sersalê ya wî ye, yê ku Kurê xwe dişîne dinyayê.

¹⁵Gava ku milyaketan ew hiştin û çûn ezmanan, şivanan ji hev re got: “Werin em rasterast herin Beytlehemê û vî tiştê ku çêbûye bibînin, yê ku Bavê me ew bi me da zanîn.” ¹⁶Ew bi lez çûn û Meryem û Ûsiv dîtin, û zarok ê ku di êxurê de raketibû. ¹⁷Gava ku ew dîtin, ew tiştê ku li ser vî zarokî ji wan re hatibû gotin, dan zanîn. ¹⁸Hemû ên ku bihîstin, ji wan tiştên ku şivanan ji wan re gotin, matmayî man. ¹⁹Lê Meryemê hemû van tiştan di dilê xwe de hilanîn û li ser wan difikirî. ²⁰Şivan vegeriyan, ji bo hemû tiştên ku bihîstibûn û dîtibûn, Bavê me birûmet kirin û pesinandin, çawa ku ji wan re hatibû gotin.

Pêşkêşî Bav kirin

²¹Gava ku heşt roj ji bo sunetkirina wî temam bûn, navê wî lê kirin Îsa, ew navê ku milyaket berî ku ew di malzarokê de were hildan dabû.

²²Gava ku rojên paqijkirina wan li gorî Şerîeta Mûsa qediyan, ew anîn Orşelîmê ku wî pêşkêşî Bavê me bikin,

²³(çawa ku di Şerîeta Bavê me de hatiye nivîsandin: “Her nêrê nixurî wê pîroz ji Bavê me re were gotin”), ²⁴û ku li gorî ya ku Şerîeta Bavê me dibêje qurbanek pêşkêş bikin: cotek qûmriyan an du kevokên ciwan.

²⁵Li Orşelîmê mirovek dijiya bi navê Şimûn, rast û dîndar, li benda dilrehetiya Îsraêlê, û Ruhê Pîroz li ser wî bû. ²⁶Ruhê Pîroz jê re eşkere kiribû ku ew wê nemire berî ku Mesîhê Bavê me bibîne. ²⁷Bi handana Ruh, ew kete Perestgehê. Gava ku dê û bavan zarok Îsa anîn hundir ku li gorî Şerîetê ji bo wî bikin, ²⁸Şimûn ew hilda hembêza xwe û Bavê me pîroz kir û got: ²⁹“Ya Bavê serwer, niha tu dihêlî ku xulamê te bi aştî biçe, li gorî gotina te. ³⁰Çimkî çavên min rizgariya te dîtin, ³¹ya ku te li ber çavên hemû gelan amade kiriye: ³²ronahiyek ji bo eşkerekirinê ji miletan re, û ji bo rûmetê ji gelê te Îsraêl re.”

³³Bav û dayika wî, ji wan tiştên ku li ser wî dihatin gotin, matmayî man. ³⁴Û Şimûn ew pîroz kirin û ji Meryema dayika wî re got: “Ev zarok ji bo ketin û rabûna gelekan di Îsraêlê de hatiye danîn, û ji bo ku bibe nîşanek ku lê tê dijberî kirin, ³⁵û şûrek wê giyanê te bi xwe jî birîndar bike — da ku fikrên ji gelek dilan werin eşkerekirin.”

³⁶Herwiha Hennayê hebû, pêxemberek jin, keça Fenûêl ê ji eşîra Aşêr, pir pîr, ya ku piştî keçîtiya xwe heft salan bi mêrê xwe re jiyabû, ³⁷û heta heştê û çar saliya xwe bîjin bû, tucaran ji Perestgehê dernediket, bi rojîgirtin û duayê şev û roj îbadet dikir. ³⁸Di wê saetê de hat û şikir ji Bavê me re anî û li ser zarok ji hemû ên ku li benda rizgariya Orşelîmê bûn re peyivî.

³⁹Gava ku her tiştê ku Şerîeta Bavê me dixwest temam kirin, ew vegeriyan Celîlê, çûn bajarê xwe Nasirayê. ⁴⁰Zarok mezin bû, bi hêz bû, bi şehrezayiyê tije bû, û kerema Bavê me li ser wî bû.

Kurê Îsa di mala Bavê xwe de

⁴¹Dê û bavê wî her sal diçûn Orşelîmê li Cejna Derbazbûnê. ⁴²Gava ku ew diwanzdeh salî bû, ew li gorî adeta cejnê hilkişiyan. ⁴³Gava ku cejn qediya û ew ji bo malê vegeriyan, kurik Îsa li Orşelîmê ma, lê dê û bavê wî pê nizanibûn. ⁴⁴Wan digo ew di nav koma rê de ye, loma rêya rojekê çûn, paşê ew di nav xizm û nasan de geriyan. ⁴⁵Gava ku ew nedîtin, ew vegeriyan Orşelîmê û li wî geriyan. ⁴⁶Piştî sê rojan ew di Perestgehê de dîtin, ew di nav mamostayan de rûniştibû, guhdariya wan dikir û ji wan pirsan dikir. ⁴⁷Hemû ên ku guhdariya wî dikirin, ji têgihîştin û bersivên wî matmayî diman. ⁴⁸Gava ku dê û bavê wî ew dîtin, şaş man. Dayika wî got: “Kurê min, çima te ev ji me re kir? Va ye, bav û diya te bi derd geriyan, li te digeriyan.”

⁴⁹Wî ji wan re got: “Çima hûn li min digeriyan? Ma we nizanibû ku divê ez di mala Bavê xwe de bim?” ^c c v49 Îsa dibêje “Bavê min” — têkiliya wî ya yekta û herheyî. Li cihê ku Nivîsarên Pîroz ên mayî me vedixwînin nav “Bavê me,” tenê Îsa wî bi vî awayê taybet dibêje “Bavê min”: ew bi xwezayê Kur e; em bi xêrhatina wî zarok in.

⁵⁰Lê wan ew gotina ku wî ji wan re gotibû, fêm nekirin. ⁵¹Paşê ew bi wan re daket û hat Nasirayê, ew li wan guhdar ma. Dayika wî hemû van tiştan di dilê xwe de hilanî. ⁵²Îsa di şehrezayiyê û bejnê de û di kerema Bavê me û mirovan de zêde bû.