Jimar 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹Gel ji tengasiya xwe li cihê ku Bavê me dikaribû bibihîsta gazin kir; wî ev bihîst, hêrsa wî rabû, agirê Bavê me di nav wan de pêket û qeraxa ordiyê şewitand. ²Gel ji Mûsa re qîriya, Mûsa ji Bavê me re dua kir û agir vemirî. ³Loma navê wî cihî Tabera hate danîn, çimkî agirê Bavê me di nav wan de pêketibû. ^a a v3 Tabera tê wateya “şewitandin” — navê cih ji ber agirê ku li wir pêket hate danîn.

⁴Elaleta tevlîhev a di nav wan de bi xurtî ket hewesê; Îsraêlî jî dîsa ketin girînê û gotin: “Xwezî goşt hebûya ku em bixwin! ⁵Masiyên ku me li Misirê belaş dixwarin, xiyar, zebeş, pîrase, pîvaz û sîr tên bîra me. ⁶Lê niha îştaha me çûye; ji vê manê pê ve tiştek li ber çavên me tuneye.” ⁷Man mîna toximê gijnîjê bû û xuyabûna wê mîna benîştekî vekirî bû. ^b b v7 Bdellium benîştek an rezîneke vekirî û mîna mirwarî bû — xuyabûna manê jî wisa zelal û ronî bû. ⁸Gel diçû û ew berhev dikir, di destaran de dihêra an di havanan de dikutand, di beroşan de dikeland û jê nanik çêdikirin. Tama wê mîna tama hevîrê bi rûn çêkirî bû. ⁹Gava ku bi şev xunav dadiket ser ordiyê, man jî bi wê re dadiket.

¹⁰Mûsa bihîst ku gel li gorî malbatên xwe, her kes li ber deriyê konê xwe, digiriyan. Hêrsa Bavê me pir rabû û ev yek li ber çavên Mûsa xerab xuya bû. ¹¹Mûsa ji Bavê me re got: “Te çima xerabî li xulamê xwe kir? Çima min li ber te kerem nedît, ku te barê tevahiya vî gelî li ser min danî? ¹²Ma ez bi vî hemû gelî ducanî bûm? Ma min ew anîn dinyayê, ku tu ji min re bibêjî: ‘Wan mîna ku dayînek zarokê şîrmij hildigire, di hembêza xwe de hilgire,’ heta wî welatê ku te ji bav û kalên wan re sond xwar ku tê bidî wan? ¹³Ezê ji ku derê ji vî hemû gelî re goşt bibînim? Ew bi girî ji min re dibêjin: ‘Goşt bide me ku em bixwin!’ ¹⁴Ez nikarim vî hemû gelî bi tena serê xwe hilgirim; ev ji min re pir giran e. ¹⁵Heke tu bi min re wisa bikî, ji kerema xwe niha min bikuje—heke min li ber çavên te kerem dîtibe—û nehêle ku ez belengaziya xwe bibînim.”

Bav Ruh bi Heftê Kesan re Parve Dike

¹⁶Paşê Bavê me ji Mûsa re got: “Ji rihspiyên Îsraêl heftê mêran ji min re berhev bike, yên ku tu dizanî ku ew rihspî û serekên gel in; wan bîne Konê Hevdîtinê û bila ew li wir bi te re rawestin. ¹⁷Ezê dakevim û li wir bi te re bipeyivim; ezê ji wî Ruhê ku li ser te ye hinekî bistînim û li ser wan deynim. Ewê barê gel bi te re hilgirin, da ku tu bi tena serê xwe wî hilnegirî.

¹⁸Ji gel re bêje: Ji bo sibê xwe pîroz bikin—hûnê goşt bixwin. Gava ku hûn li ber guhê Bavê me digiriyan, we got: ‘Xwezî goşt hebûya ku em bixwin! Li Misirê rewşa me çêtir bû.’ Loma Bavê me wê goşt bide we û hûnê bixwin. ¹⁹Hûnê ne rojekê, ne du, ne pênc, ne deh û ne jî bîst rojan wî bixwin, ²⁰lê mehekê tev, heta ku ji pozê we derkeve û hûn jê biqerisin—çimkî we Bavê me yê ku di nav we de ye red kir, hûn li ber wî giriyan û we got: ‘Ma çima em ji Misirê derketin?’”

²¹Mûsa got: “Gelê ku ez di nav wan de me, şeş sed hezar peya ne, lê tu dibêjî: ‘Ezê goşt bidim wan ku mehekê tev bixwin’?” ²²Ma heke pez û dewar ji wan re bên serjêkirin, wê têra wan bike? Ma heke hemû masiyên deryayê ji wan re bên berhevkirin, wê têra wan bike?

²³Bavê me ji Mûsa re got: “Ma destê min kurt e? Niha tê bibînî ka gotina min ji te re pêk tê an na.”

²⁴Mûsa derket û gotinên Bavê me ji gel re gotin. Wî ji rihspiyên gel heftê mêr berhev kirin û ew li dora kon bi cih kirin. ²⁵Paşê Bavê me di ewr de daket, pê re peyivî, ji Ruhê ku li ser wî bû hinek girt û li ser heftê rihspiyan danî. Gava ku Ruh li ser wan rûnişt, wan pêxemberîtî kir—lê careke din nekirin. ²⁶Du mêr di ordiyê de mabûn, navê yekî Eldad û navê yê din Medad bû, û Ruh li ser wan jî rûnişt—ew di nav navnivîsandiyan de bûn, lê derneketibûn kon—dîsa jî wan di ordiyê de pêxemberîtî kir. ²⁷Xortek bezî û xeber da Mûsa û got: “Eldad û Medad di ordiyê de pêxemberîtiyê dikin.”

²⁸Yêşûyê kurê Nûn, ku ji xortaniya xwe ve alîkarê Mûsa bû, got: “Ya axayê min Mûsa, pêşiya wan bigire!”

²⁹Lê Mûsa bersiv da û got: “Ma tu ji bo min hesûdiyê dikî? Xwezî hemû gelê Bavê me pêxember bûna, xwezî Bavê me Ruhê xwe bixista ser wan!”

³⁰Paşê Mûsa vegeriya ordiyê, ew û rihspiyên Îsraêl.

Şalûr ji Bav, Bela ji ber Hewesê

³¹Bayek ji Bavê me derket, ji deryayê ve şalûr ajotin û li dora ordiyê xistin—ji her alî ve bi qasî rêwîtiya rojekê, û li ser erdê nêzîkî metreyekê bilind. ³²Gel tevahiya wê rojê, tevahiya şevê û tevahiya roja din şiyar ma û şalûr berhev kirin—yê ku herî kêm berhev kir, şêst kod berhev kirin—paşê wan hemû li dora ordiyê ji xwe re raxistin. ^c c v32 Omer pîvaneke mezin a tiştên hişk bû — bi qasî barê ku kerek dikaribû hilgire, nêzîkî 220 lître; deh omer barekî pir mezin bû. ³³Hê ku goşt di nav diranên wan de bû û nehatibû cûtin, hêrsa Bavê me li hember gel rabû û Bavê me bi belayeke pir giran li wan xist. ³⁴Navê wî cihî Kîbrot-Hattaawa hate danîn, çimkî wan li wir ew kesên ku ketibûn hewesê veşartin. ^d d v34 Kîbrot-Hattaawa tê wateya “gorên hewesê” — navê wê ji ber wan kesan hate danîn ku piştî çavbirçîtiya gel a ji bo goşt li wir hatin veşartin.

³⁵Gel ji Kîbrot-Hattaawayê bi rê ket û çû Hazerotê û li Hazerotê ma.