Pêşbîniya Dayikekê ji bo Padîşahekî

Dayikeke padîşah hişyariyê dide kurê xwe yê padîşah ku şerab dike serwer mafên bindestan ji bîr bikin, loma divê ew ji bo bêdengan bipeyive. Paşê wêneyê jineke jêhatî ku zeviyan dikire, bi qezenc bazirganiyê dike, piştî tariyê dixebite, û li ber deriyên bajêr tê pesinandin.

Beş 31.

Gotinên Padîşah Lemûêl — pêşbîniya ku dayika wî fêrî wî kir: Çi, kurê min? Çi, kurê malzaroka min? Çi, kurê sozên min? Hêza xwe nede jinan, û rêyên xwe nede wan ên ku padîşahan hilweşînin. Ew ne ji bo padîşahan e, Lemûêl — ne ji bo padîşahan e ku şerab vexwin, û ne jî ji bo serwaran e ku dilê wan li vexwarina tûj be. Çimkî heke ew vexwin, wê tiştê hatiye biryar kirin ji bîr bikin, û mafên hemû bindestan xerab bikin. Vexwarina tûj bide yê ku dimire, û şerab bide wan ên ku di tengasiya tal de ne. Bila ew vexwin û belengaziya xwe ji bîr bikin, û êdî derdê xwe neynin bîra xwe. Devê xwe ji bo bêdengan veke, ji bo mafên hemû kesên ku bêxwedî mane. Devê xwe veke, bi rastî dîwanê bike, û mafên belengaz û hewcedaran biparêze.

Jineke Bihêz

Jineke bihêz — kî dikare wê bibîne? Ew ji gewheran pir bihatir e. Dilê mêrê wê pê bawer dike, û ew ê ji ti tiştê hêja kêm nemîne. Ew di hemû rojên jiyana xwe de, jê re qenciyê dike û ne xirabiyê. Ew li hirî û ketanê digere, û bi destên dilxwaz dixebite. Ew mîna keştiyên bazirganan e, ku xwarina xwe ji dûr tîne. Dema hê şev e, ew radibe, ji mala xwe re xwarinê peyda dike, û ji keçên xwe yên xizmetkar re para wan dide. Ew li zeviyekê difikire û wê dikire; ji berê destên xwe rezekê diçîne. Ew xwe bi hêzê dipêçe, û zendên xwe xurt dike. Ew dibîne ku bazirganiya wê bi feyde ye; çira wê bi şev venamire. Ew destên xwe dixe ser darê rêsê, û destên wê teşiyê digirin. Ew destê xwe ji belengazan re vedike, û destên xwe dirêjî hewcedaran dike. Dema berf dibare, ew ji bo mala xwe natirse, çimkî hemû mala wê bi sor li xwe kirine. Ew ji xwe re nixavan çêdike; cilên wê ji ketanê qenc û mor in. Mêrê wê li ber deriyên bajêr tê nasîn, dema di nav rihspiyên welêt de rûdine. Ew cilên ketanî çêdike û difroşe, û ji bazirganan re pîştan peyda dike. Hêz û rûmet cilên wê ne, û ew bi rojên ku tên dikene. Ew devê xwe bi hîkmetê vedike, û hînkirina dilsoz li ser zimanê wê ye. Ew li rêyên mala xwe dinêre, û nanê tiralîtiyê naxwe. Zarokên wê radibin û jê re dibêjin pîroz; mêrê wê jî, û ew pesnê wê dide: “Gelek keçan bi mêranî kirine, lê tu ji wan hemûyan derbas dibî.” Nazdarî xapînok e û bedewî derbasbûyî ye, lê jina ku ji Bavê me ditirse — ew ê were pesinandin. Berê destên wê bidinê, û bila karên wê li ber deriyên bajêr pesnê wê bidin.