Hiob odpowiada
Hiob drwi z pomocy, jaką otrzymał, a potem prześciga przyjaciela w pieśni o mocy naszego Ojca: ziemia zawieszona na niczym, wody związane w obłokach, uciszone morze, roztrzaskany Rahab. A wszystko to, mówi, jest tylko dalekim skrajem szeptu o Nim.
26 1Wtedy Hiob odpowiedział: 2„Jakże pomogłeś bezsilnemu! Jakże wybawiłeś ramię, które nie ma siły! 3Jakże doradziłeś temu, kto nie ma mądrości, i hojnie udzieliłeś trafnego zrozumienia! 4Z czyją pomocą wypowiedziałeś te słowa? A czyje tchnienie wyszło z ciebie? 5Cienie zmarłych drżą — te pod wodami i wszyscy, którzy tam mieszkają. 6Grób leży nagi przed naszym Ojcem, a Zagłada nie ma okrycia. 7Rozciąga niebiosa północne nad pustką; zawiesza ziemię na niczym. 8Zamyka wody w swoich gęstych obłokach, a obłoki nie pękają pod ich ciężarem. 9Zakrywa oblicze pełni księżyca, rozpościerając nad nią swoje obłoki. 10Zakreślił krąg na powierzchni wód, na granicy między światłem a ciemnością. 11Filary niebios drżą, zdumione jego groźbą. 12Swą mocą uśmierzył morze, a swym rozumem rozbił potwora morskiego Rahaba. 13Swym tchnieniem rozjaśnił niebiosa, jego ręka przebiła uciekającego węża. 14A to są zaledwie krańce jego dróg — jak słaby szept o nim słyszymy! Lecz grzmot jego mocy, któż może pojąć?”
