Naimprinta Na
Libro

Nagsabat si Job

Ginyaguyaguan ni Job ang bulig nga natigayon niya, dayon mas maayo pa sia nga nagakanta sang iya abyan tuhoy sa gahum sang aton Amay: ang duta nga nakabitin sa wala, ang katubigan nga ginbugkos sa mga panganod, ang dagat nga ginpahunong, si Rahab nga ginbungkag. Kag ang tanan nga sini, siling niya, manipis lang nga kilid sang isa ka bisbis sa iya.

Kapitulo 26.

Niyan nagsabat si Job: “Daw ano ang imo pagbulig sa walay gahum! Daw ano ang imo pagluwas sa butkon nga walay kusog! Daw ano ang imo paglaygay sa wala sing kaalam, kag ang imo bugana nga pagpaambit sing matarung nga pagpakilala! Sa bulig ni sin-o ginhambal mo ini nga mga pulong? Kag kay sin-o nga ginhawa ang naggowa sa imo? Nagakurog ang mga kalag nga nagtaliwan— ang mga yara sa idalum sang mga tubig kag ang tanan nga nagapuyo didto. Ang lulubngan hublas sa atubangan sang aton Amay, kag ang Kalaglagan walay tabon. Ginahumlad niya ang aminhan nga mga langit sa ibabaw sang wala sing unod; ginabitay niya ang duta sa wala sing ginasandigan. Ginaputos niya ang mga tubig sa iya mabaga nga mga panganod, apang ang mga panganod wala nagabusagak sa idalum sang ila kabug-at. Ginatabonan niya ang nawong sang bug-os nga bulan, nga ginahumlad ang iya mga panganod sa ibabaw sini. Nagguhit sia sing isa ka alirong sa nawong sang mga tubig, sa dulonan sa tunga sang kapawa kag kadulom. Nagakurog ang mga haligi sang mga langit, nga natingala sa iya pagsabdong. Paagi sa iya gahum ginpalinong niya ang dagat; paagi sa iya paghangup ginbuong niya ang dragon sang dagat nga si Rahab. Paagi sa iya ginhawa nagtin-aw ang mga langit; ginbuno sang iya kamot ang nagapalagyo nga man-ug. Kag ini mga ginagmay lamang nga bahin sang iya mga dalanon—daw ano ka mahinay ang huni nga aton mabatian nahanungud sa iya! Apang ang daguob sang iya gahum, sin-o ang makahangup?”