وقف ڪرڻ جو گيت
زبور. گهر جي وقف ڪرڻ جو گيت. داؤد جو.
شفا کان پوءِ وقف ڪرڻ لاءِ لکيل. دائود مڃي ٿو ته جڏهن سڀ ڪجهه ٺيڪ هو ته هن سمجهيو ته هو ڪڏهن به لڏي نه سگهندو، ۽ پوءِ سندس پيءُ جو منهن لڪي ويو. هو دليل ڏئي ٿو ته مٽي ساراهه نٿي ڪري سگهي، ۽ ماتم جي ڪپڙن جي بدران خوشيءَ سان پڄاڻي ڪري ٿو.
30 1اي منهنجا بابا، آءٌ تنهنجي واکاڻ ڪندس، ڇاڪاڻ تہ تو مون کي مٿي کنيو ۽ منهنجن دشمنن کي مون تي خوش ٿيڻ نہ ڏنو.
2اي منهنجا بابا، مون مدد لاءِ تو کي پڪاريو، ۽ تو مون کي شفا ڏني. 3اي منهنجا بابا، تو منهنجو جيءُ قبر مان ڪڍي آندو؛ تو مون کي جيئرو رکيو ۽ کڏ ۾ هيٺ وڃڻ نہ ڏنو.
4اي سندس وفادار ماڻهو، اسان جي پيءُ جي واکاڻ ۾ گيت ڳايو ۽ سندس پاڪ نالي جو شڪر ڪريو. 5ڇاڪاڻ تہ سندس ڏمر رڳو هڪ پل لاءِ آهي، پر سندس مهربانيءَ سڄي زندگي رهي ٿي؛ روئڻ رات تائين رهي سگهي ٿو، پر خوشي صبح جو اچي ٿي.
6جڏهن مون کي اطمينان هو، تڏهن چيم تہ ”آءٌ ڪڏهن بہ نہ ڊگمگائيندس.“ 7اي منهنجا بابا، تنهنجي مهربانيءَ سان تو منهنجي جبل کي مضبوط بيهاريو؛ پر جڏهن تو پنهنجو منهن لڪايو، تڏهن آءٌ گهبرائجي ويس.
8اي منهنجا بابا، مون تو کي پڪاريو؛ مون مالڪ پيءُ کي رحم لاءِ عرض ڪيو: 9”جيڪڏهن مون کي خاموش ڪيو وڃي، جيڪڏهن آءٌ کڏ ۾ هيٺ وڃان، تہ ڇا حاصل ٿيندو؟ ڇا مٽي تنهنجي واکاڻ ڪندي؟ ڇا اها تنهنجي وفاداريءَ جو اعلان ڪندي؟ 10اي منهنجا بابا، مون کي ٻڌ ۽ مون تي مهربان ٿي؛ اي منهنجا بابا، منهنجو مددگار ٿي.“
11تو منهنجي ماتم کي نچڻ ۾ بدلائي ڇڏيو؛ تو منهنجا ماتمي ڪپڙا لاهي مون کي خوشيءَ جو پوشاڪ پهرايو، 12جيئن منهنجي دل تنهنجي واکاڻ ۾ گيت ڳائي ۽ خاموش نہ رهي. اي منهنجا بابا، آءٌ سدائين تنهنجو شڪر ڪندس.