ڇپيل
ڪتاب

وقف ڪرڻ جو گيت

زبور. گهر جي وقف ڪرڻ جو گيت. داؤد جو.

شفا کان پوءِ وقف ڪرڻ لاءِ لکيل. دائود مڃي ٿو ته جڏهن سڀ ڪجهه ٺيڪ هو ته هن سمجهيو ته هو ڪڏهن به لڏي نه سگهندو، ۽ پوءِ سندس پيءُ جو منهن لڪي ويو. هو دليل ڏئي ٿو ته مٽي ساراهه نٿي ڪري سگهي، ۽ ماتم جي ڪپڙن جي بدران خوشيءَ سان پڄاڻي ڪري ٿو.

باب 30.

اي منهنجا بابا، آءٌ تنهنجي واکاڻ ڪندس، ڇاڪاڻ تہ تو مون کي مٿي کنيو ۽ منهنجن دشمنن کي مون تي خوش ٿيڻ نہ ڏنو.

اي منهنجا بابا، مون مدد لاءِ تو کي پڪاريو، ۽ تو مون کي شفا ڏني. اي منهنجا بابا، تو منهنجو جيءُ قبر مان ڪڍي آندو؛ تو مون کي جيئرو رکيو ۽ کڏ ۾ هيٺ وڃڻ نہ ڏنو.

اي سندس وفادار ماڻهو، اسان جي پيءُ جي واکاڻ ۾ گيت ڳايو ۽ سندس پاڪ نالي جو شڪر ڪريو. ڇاڪاڻ تہ سندس ڏمر رڳو هڪ پل لاءِ آهي، پر سندس مهربانيءَ سڄي زندگي رهي ٿي؛ روئڻ رات تائين رهي سگهي ٿو، پر خوشي صبح جو اچي ٿي.

جڏهن مون کي اطمينان هو، تڏهن چيم تہ ”آءٌ ڪڏهن بہ نہ ڊگمگائيندس.“ اي منهنجا بابا، تنهنجي مهربانيءَ سان تو منهنجي جبل کي مضبوط بيهاريو؛ پر جڏهن تو پنهنجو منهن لڪايو، تڏهن آءٌ گهبرائجي ويس.

اي منهنجا بابا، مون تو کي پڪاريو؛ مون مالڪ پيءُ کي رحم لاءِ عرض ڪيو: ”جيڪڏهن مون کي خاموش ڪيو وڃي، جيڪڏهن آءٌ کڏ ۾ هيٺ وڃان، تہ ڇا حاصل ٿيندو؟ ڇا مٽي تنهنجي واکاڻ ڪندي؟ ڇا اها تنهنجي وفاداريءَ جو اعلان ڪندي؟ اي منهنجا بابا، مون کي ٻڌ ۽ مون تي مهربان ٿي؛ اي منهنجا بابا، منهنجو مددگار ٿي.“

تو منهنجي ماتم کي نچڻ ۾ بدلائي ڇڏيو؛ تو منهنجا ماتمي ڪپڙا لاهي مون کي خوشيءَ جو پوشاڪ پهرايو، جيئن منهنجي دل تنهنجي واکاڻ ۾ گيت ڳائي ۽ خاموش نہ رهي. اي منهنجا بابا، آءٌ سدائين تنهنجو شڪر ڪندس.