నీపై నిలిపిన కన్నులు

దావీదు కీర్తన.

ధూపంలా అర్పించిన సాయంకాల ప్రార్థన. తన తండ్రిని కాపాడమని అతడు అడిగేది తన నోటిని, తన ఆకలిని — దుర్మార్గులతో కలవకుండా, వారి రుచికరమైన పదార్థాలను ఆస్వాదించకుండా — మరియు నీతిమంతుడి గద్దింపును తన తలపై నూనెలా అతడు స్వాగతిస్తాడు.

అధ్యాయం 141.

నా తండ్రీ, నేను నిన్ను వేడుకుంటున్నాను; త్వరగా నా దగ్గరకు రమ్ము. నేను నీకు మొఱ్ఱపెట్టునప్పుడు నా స్వరమును ఆలకించుము.

నా ప్రార్థన నీ ఎదుట ధూపమువలె లేచుగాక, నా చేతులు ఎత్తుట సాయంకాల అర్పణవలె ఉండుగాక.

నా తండ్రీ, నా నోటికి కావలివానిని ఉంచుము; నా పెదవుల ద్వారమును కాచుము. నా హృదయము ఏ చెడుతనమునకైనను తిరుగనీయకుము, దుష్కార్యములు చేయువారితో కలిసి దుష్క్రియలలో పాలుపొందనీయకుము; వారి రుచికరమైన భోజనములను నేను ఆరగించనీయకుము.

నీతిమంతుడు నన్ను కొట్టనీ—అది దయ; అతడు నన్ను గద్దించనీ—అది నా తలకు తైలము; నా తల దానిని నిరాకరింపదు. అయినను దుష్టుల క్రియలకు విరోధముగా నా ప్రార్థన నిత్యము ఉండును.

వారి అధిపతులు రాతి కొండలపైనుండి పడద్రోయబడినప్పుడు, ప్రజలు నా మాటలను ఆలకింతురు, ఏలయనగా అవి మధురమైనవి. ఒకడు భూమిని దున్ని బద్దలుకొట్టునట్లు, మా ఎముకలు సమాధి ముఖద్వారమునొద్ద చెల్లాచెదరుగా పడియున్నవి.

అయితే నా సర్వాధిపతివైన తండ్రీ, నా కన్నులు నీపై నిలిపియున్నవి; నీయందు నేను ఆశ్రయము పొందుచున్నాను—నన్ను నిరాధారునిగా విడువకుము. వారు నా కొరకు పన్నిన ఉరినుండి, దుష్కార్యములు చేయువారి బోనులనుండి నన్ను కాపాడుము. దుష్టులు తమ సొంత వలలలోనే పడుదురుగాక, నేను మాత్రము క్షేమముగా దాటిపోవుదునుగాక.