ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਅੱਖਾਂ
ਦਾਊਦ ਦਾ ਇੱਕ ਭਜਨ।
ਧੂਪ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹਾਈ ਗਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਹੈ — ਕਿ ਉਹ ਕੁਕਰਮੀਆਂ ਨਾਲ ਨਾ ਰਲੇ ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨਾਂ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲਵੇ — ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਾੜਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਤੇਲ ਵਾਂਗ ਕਬੂਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
141 1ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਛੇਤੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਦੁਹਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣ।
2ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧੂਪ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹੇ, ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਉਠਾਉਣਾ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਭੇਟ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ।
3ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਪਹਿਰਾ ਬਿਠਾ; ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ। 4ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਬੁਰਾਈ ਵੱਲ ਨਾ ਮੁੜਨ ਦੇ, ਕਿ ਮੈਂ ਕੁਕਰਮੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਦੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵਾਂ; ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ ਪਦਾਰਥ ਨਾ ਖਾਣ ਦੇ।
5ਧਰਮੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰੇ— ਇਹ ਦਯਾ ਹੈ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤਾੜੇ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਲਈ ਤੇਲ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਇਸ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਤਾਂ ਵੀ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸਦਾ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ।
6ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਕਮ ਪੱਥਰੀਲੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟੇ ਜਾਣਗੇ, ਤਦ ਲੋਕ ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਨ। 7ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਲ ਵਾਹ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਡੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਕਬਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਖਿੰਡਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
8ਪਰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਿਤਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਬੇਸਹਾਰਾ ਨਾ ਛੱਡ। 9ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਫੰਦੇ ਤੋਂ ਬਚਾ ਜਿਹੜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਿਛਾਇਆ ਹੈ, ਕੁਕਰਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਫਾਹੀਆਂ ਤੋਂ। 10ਦੁਸ਼ਟ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਣ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਸਹੀ-ਸਲਾਮਤ ਲੰਘ ਜਾਵਾਂ।
